Kayıp Cüzdan

Kafeden çıkmak üzereyken masanın altında kahverengi bir cüzdan fark ettim. İçini açtığımda bir miktar para, kredi kartları ve bir kimlik kartı vardı. Kimliğin sahibi genç bir kadındı. Ne yapacağıma karar vermeye çalışırken biraz tereddüt ettim. Etrafa baktım, ama kafede benden başka müşteri kalmamıştı. Garsona sorduğumda, kadının yarım saat önce aceleyle çıktığını söyledi.

Önce cüzdanı kasaya bırakmayı düşündüm. Ama kadın geri gelmezse cüzdan orada kaybolabilirdi. Sonunda cüzdanı doğrudan yakındaki polis karakoluna götürmenin en doğru hareket olacağına karar verdim. Karakola gidip durumu anlattım. Polis memuru, cüzdanı ve içindekileri tek tek kontrol ederek bir tutanak tuttu. Tutanağa benim adım ve telefon numaram da yazıldı. Memura, cüzdanın sahibi isterse numaramı ona verebileceğini söyledim. Memur bana teşekkür etti ve sahibine en kısa zamanda ulaşacaklarını söyledi.

Karakoldan ayrılırken içimde bir huzur vardı. Doğru olanı yapmıştım. Birkaç gün sonra tanımadığım bir numara beni aradı. Arayan, cüzdanını kaybeden kadındı. Adının Deniz olduğunu ve bir hastanede hemşire olarak çalıştığını söyledi. Polis, kimliğindeki bilgilerden ona ulaşmış, izin verdiğim için numaramı da ona vermişti. Deniz bana defalarca teşekkür etti. Cüzdanda büyükannesiyle çekilmiş eski bir fotoğraf olduğunu, parayı kaybetse bile o fotoğrafı kaybetmek istemediğini anlattı. Bu olay, dürüstlüğün ne kadar önemli olduğunu bana bir kez daha hatırlattı.