Köy Okulunda Gönüllülük

Üniversite yıllarımda bir sosyal sorumluluk projesi kapsamında bir köy okulunu yenileme çalışmasına katılmıştım. Amacımız, çocukların daha iyi şartlarda eğitim görmesini sağlamaktı. Proje için ülkenin dört bir yanından gelen diğer gönüllü öğrencilerle tanıştım. Okulun bulunduğu köy ilçe merkezine oldukça uzaktı; kış aylarında yollar karla kapandığında köye ulaşmak bile güçleşiyordu.

İlk gün okula vardığımızda gördüklerimiz bizi hem şaşırttı hem de üzdü. Sınıfların boyası dökülmüş, pencerelerin bazıları kırılmış, sıraların çoğu ise kullanılamaz hale gelmişti. Okulda yalnızca bir öğretmen görev yapmasına rağmen, birleştirilmiş sınıf uygulamasıyla farklı yaşlardaki çocuklar aynı sınıfta okutuluyor ve dersler hiç aksatılmıyordu. Bu öğretmenin özverisi hepimize ilham verdi. Öğretmen bize, çocukların çoğunun kitapla ilk kez okulda tanıştığını anlattığında, kütüphane köşesinin ne kadar önemli olduğunu daha iyi kavradık.

Bir hafta boyunca okulun duvarlarını boyadık, sıraları tamir ettik ve kütüphane için yeni bir köşe oluşturduk. Bağış kampanyasıyla toplanan kitapları raflara yerleştirirken çocuklar da meraklı gözlerle etrafımızda dolaşıyor, bize yardım etmeye çalışıyordu. İşimiz fiziksel olarak zorlayıcıydı ama ekip olarak çalışmanın verdiği sinerjiyle her zorluğun üstesinden geldik. Köy halkının bize olan desteği ve misafirperverliği ise motivasyonumuzu daha da artırıyordu. Her gün bize öğle yemeği hazırlanıyor, akşamları ise muhtarın evinde çay ikram ediliyordu. Köylülerle sohbet ettikçe, eğitimin onlar için ne kadar büyük bir umut anlamına geldiğini daha iyi anladık.

Projenin sonunda, okulun eski haliyle yeni hali arasındaki farkı görmek inanılmazdı. Ama en önemlisi, çocukların gözlerindeki mutluluk ve umuttu. Başlangıçta yalnızca bir haftalık bir etkinlik olarak gördüğüm bu proje, hayata bakışımı derinden değiştirdi. Bu projeye katılmamış olsaydım, küçük çabaların bile bir topluluğun hayatında ne kadar büyük bir fark yaratabileceğini belki de hiçbir zaman anlayamazdım. Bu deneyim, bana başkalarına yardım etmenin ve bir topluluğun parçası olmanın ne kadar değerli olduğunu öğretti. Aradan yıllar geçmesine rağmen, o köydeki öğretmenle bugün de yazışıyoruz.